აჭარა ყოველთვის მასევდიანებდა. ეს ხალხი და ეს ადგილი დილის უღონო, ყვითელ მზეს ჰგავს, სიცივეში, რომ ანათებს, მაგრამ ვერაფრით ერევა გაბმულ ყინვას. აჭარაში მგონია, რომ მხოლოდ აჭარელი შეძლებს ცხოვრებას. მხოლოდ მას შეუძლია ამ გახუნებულ სიმწვანეში კაეშნის გარდა კიდევ სხვა, რაღაც შრატისფერი იმედი დაინახოს და მისი გულისათვის, მთელი ცხოვრება ერთი და იგივე ხუმრობაზე გაიცინოს. ხუმრობაზე, რომელიც დიდი […]
მე სკოლაში მასწავლეს, რომ უნდა მიყვარდეს ჩემი ქვეყანა და ვიყო პატრიოტი. მასწავლეს, რომ არაფერია თავისუფლებაზე ძვირფასი. მასწავლეს, რომ შუბლის ძარღვი არ უნდა გავიწყვიტო. მეც ვსწავლობდი, ყურადღებით. ვიზეპირებდი სამშობლოზე დაწერილ ლექსებს და თითოეულ სიტყვას გონებაში ვინახავდი. ახლა ვხვდები, რომ ამ სიტყვების მნიშვნელობა ბევრად გვიან გავიაზრე – მაშინ, როცა თავისუფლების წართმევა დაგვიპირეს, როცა მმართველმა პარტიამ იმ გზას
გამარჯობა ჩემი შვილებისა და შვილიშვილების თაობავ! დარწმუნებული ვარ, ახლა თქვენ/ჩვენ ყველა ერთად, ვცხოვრობთ დამოუკიდებელ საქართველოში. იმის გაფიქრებაც კი არ მინდა, რომ ისტორია სხვაგვარად წარიმართა და სულ სხვა წყობის ქვეყანაში მოგიწიათ გაღვიძება. ამ წერილს როცა ვწერ, სტუდენტი ვარ. ირონიულია – ჩემი სტუდენტობა პანდემიით დაიწყო და რეპრესიებით სრულდება. ასეთია რეალობა. იცით? როცა სკოლაში ვსწავლობდი 9 აპრილისა და
დილაა.ქალაქს ჯერ კიდევ სძინავს.გარე განათება დაღლილი ციმციმით ანათებს ცარიელ ქუჩებს. სიჩუმეა, ისეთი სიჩუმე, როგორიც ღვთის მოლოდინში მყოფ სამყაროს აქვს. მოულოდნელად ჰაერში რაღაც ნაზი, სევდანარევი ხმა იბადება.შორიდან მოედინება, ცვარივით ეშვება სახურავებს, ბზარებსა და ფანჯრებს შორის.ეს ეზანია.ვერ ვხედავ იმ ადამიანს, ვინც კითხულობს.მაგრამ ვგრძნობ – ეს ხმა სხეულს ეკუთვნის, სულს, ოჯახს, რწმენას… ეზანი ქალაქს მუსლიმი თემის არსებობას ახსენებს
გუშინ გავიზარდე, ან გუშინ წინ, რა ვიცი. მაშინ, როცა უფრო პატარა ვიყავი და უფრო მიამიტი, სულ ვფიქრობდი, როგორი იყო დიდად ყოფნა. მინდოდა ბებიაჩემივით მეც ,,გამტყდომოდა ძილი“ და მთელი ღამე ისე გამეთენებინა, რომ ,,თვალი თვალზე არ დამედო“. ზაფხულის არდადეგებს ყოველთვის, ბეშუმში, ბებიასთან ვატარებდი. ბებიაჩემი მზრუნველი ქალია, ვფიქრობ, ზედმეტად მზრუნველიც, სწორედ ამ მიზეზით მაძინებდა ყოველთვის მასთან. მიუხედავად
საქმეები ცხოვრებისთვის Read More »
სახლიდან სამსახურში ფეხით მისვლა ჩემი ყოველდღიურობის ნაწილია, აქამდე ეს რუტინა არ იყო ისე მოსაწყენი, როგორც ახლა. ვაკვირდები სარეკლამო ბანერებს, განცხადებებს და თითქოს ყველა ერთმანეთს ჰგავს, საუბარში ერთმანეთთან გაზიარებული გულისტკივილიც საერთოა, თუმცა ჩურჩულით წარმოთქმულ ფრაზებში ზოგიერთი სიტყვა გაუგებარიც კია. აზრი ერთია: დაბალი ხელფასები; მაღალი ფასები; განათლების დაბალი ხარისხი; ნეპოტიზმი; კორუფცია; ჯანმრთელობის პრობლემები; შვილების მომავალზე წუხილი… სახლში
ძვირფასო უფროსო თაობავ, ჩვენი ქვეყანა რთულ გზას გადის. თქვენ ბევრს გაუძელით, ბევრი გინახავთ, ბევრი გადაგილახავთ, მაგრამ დღეს, ახალი რეალობის წინაშე ვდგავართ. ჩვენ, ახალგაზრდები, ვგრძნობთ ამ სირთულეებს ყოველდღიურად – განათლების დაბალი ხარისხი, დასაქმების პრობლემები, უთანასწორობა, ეკოლოგიური კატასტროფები… ხშირად გვსმენია, რომ ახალგაზრდები „ცხოვრებისეულ გამოცდილებას“ მოკლებულები ვართ და ამიტომ ვერ ვხვდებით, „რეალური ცხოვრება“ როგორია. მაგრამ რეალობა სწორედ ჩვენს
მიმართვა უფროს თაობას! Read More »
საარჩევნო პროცესი ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი და წამყვანია ყოველი პოლიტიკური პარტიისთვის და არა მარტო პარტიათათვის, არამედ ამომრჩეველთათვისაც. განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია 2024 წლის ოქტომბრის არჩევნები, როგორც გარდამტეხი პერიოდი ქვეყნის ევროპული მომავლისთვის. რა თქმა უნდა, ყოველი საარჩევნო პერიოდი მნიშვნელოვანია, რადგან ამ დროს თავს იყრის უკვე შესრულებული და შეუსრულებელი დაპირებები, კმაყოფილი და უკმაყოფილო მოსახლეობისა თუ პარტიის, როგორც ხალხის ,,ნდობით” აღჭურვილ
სტუდენტების ხედვა პოლიტიკაში ჩართულობაზე Read More »
ჩვიდმეტ წლამდე დედამიწაზე კუნტრუში გაცილებით ბუმბულისებრი და მეტად დარდგამტარი იყო, ვიდრე თვრამეტის შემთხვევაში. სრულწლოვნების თანმდევ პასუხისმგებლობებს საკუთარი თავის, როგორც მოქალაქის აღქმაც ემატება. კენგურუს ჩანთიდან ამოძრომის და ირგვლივ მიმოხედვის დრო დგება. უფრო თამამად გიხარია, ბრაზდები, მოგწონს, გამოხატავ, რადგან შენვე შეგაქვს შენი წვლილი ამ ყველაფერში – ფერთაცვლის სეზონზე, ოქტომბრის თვეში. თავისუფლება არის იმ გალიის გასაღები, რომელიც გათავისუფლებს
არჩევანის თანავარსკვლავედი Read More »
რამდენიმე წლის წინ ლიტერატურულ კონკურსზე ვიყავი, რომელსაც აჭარის მუნიციპალიტეტებიაფინანსებენ. ანუ, რომელსაც მე და შენ, ჩვენი გადასახადებით ვაფინანსებთ. კონკურსი აჭარის მასშტაბით იმართებოდა დამონაწილეობაც მხოლოდ აჭარისმუნიციპალიტეტებიდან შეეძლოთ ახალგაზრდებს. ერთ-ერთი ნომინაციის გამარჯვებული გავხდი.სიგელთან ერთად 100 ლარი გადმომცეს. ეს თანხაგადაეცათ კონკურსის სხვა ნომინაციებისგამარჯვებულებსაც, რომლებიც ხულოდან იყვნენ, ისევე როგორც მე. დაჯილდოებისას ორგანიზატორებმა დიდიმონდომებით გაუსვეს ხაზი, რომ ამ „პრიზის“ ფინანსურ მხარდაჭერას
პრიზი, როგორც გამოფხიზლება Read More »
